Zayıf İnsanlar Koşmalı mı? – Sokakta Başlayan, Kafada Bitmeyen Bir Soru
Yapkuryapi sayfasına hoş geldiniz! “Zayıf insanlar koşmalı mı” hakkında hazırladığımız bu özel içeriğin tadını çıkarın.
Bazen hayatın en büyük soruları felsefe kitaplarında değil, sabah 07:30’da İzmir Kordon’da ortaya çıkıyor. Mesela biri yanımdan geçiyor, kulaklık takmış, rüzgârı arkasına almış, sanki olimpiyat seçmelerine değil de markete ekmek almaya gidiyor. O an aklımdan şu geçiyor: “Zayıf insanlar koşmalı mı?”
Ama hemen ardından ikinci düşünce geliyor: “Ben zaten zayıfım, neden koşuyorum ve neden hala hayattayım?”
İzmir’de 25 yaşında biri olarak söyleyeyim; burada koşmak sadece spor değil, biraz da sosyal bir performans. Herkesin bir “koşu kimliği” var. Kimisi sabah 6’da ultra disiplinli, kimisi akşamüstü “bugün de kendimi kurtardım” koşucusu. Ben mi? Ben daha çok “koşu ayakkabısını giyip 3 dakika sonra nefesini sorgulayan” kategorisindeyim.
İlk Koşu Denemesi: Ben, Nefesim ve Hayatın Anlamı
İlk koşuya çıktığım günü hatırlıyorum. Çok iddialıydım. İç sesim şöyleydi:
“Bugün yeni bir sayfa açıyoruz.”
Beş dakika sonra:
“Bu sayfa neden suya değdi?”
On dakika sonra:
“Zayıf insanlar koşmalı mı gerçekten? Yoksa biz oturup sessizce varlığımızı mı kutlamalıyız?”
O an anladım ki mesele sadece kilo ya da fizik değil. Koşu, insanın iç sesiyle yaptığı bir anlaşma. Ve benim iç sesim biraz fazla konuşkan.
Kordon’da koşarken bir amca bana bakıp “Helal gençlik” dedi. O “helal” kelimesi bile beni hızlandırmadı. Çünkü ben zaten hızlanabilecek bir modda değildim. Vücudum diyordu ki: “Biz niye buradayız?”
Zayıf Olmak Koşmaya Engel mi, Yoksa Avantaj mı?
Toplumda garip bir algı var. Zayıfsan “zaten fit”, koşmana gerek yok gibi düşünülüyor. Biraz kilo varsa “koş, erit” deniyor. Yani herkes herkese koş diyor ama kimse gerçekten koşmuyor gibi.
Ama asıl soru şu: Zayıf insanlar koşmalı mı?
Bence bu soru aslında yanlış kurulmuş. Çünkü mesele zayıf olmak değil, bedenle ilişkin nasıl olduğu.
Zayıf biri koşabilir mi? Evet.
Ama asıl mesele şu: Koşarken kendini kovalamıyor musun?
Ben bazen koşarken şunu fark ediyorum: Aslında kaçtığım şey kilom değil, düşüncelerim. Mesela:
“Acaba yarın sabah erken kalkabilecek miyim?”
“Bugün ne yedim ben?”
“Bu nefes sesi normal mi yoksa dramatik mi?”
Koşu Salonu Değil, Zihin Tiyatrosu
Koşmak benim için bir spor değil, bir tür zihinsel tiyatro. Her adımda başka bir karakter çıkıyor sahneye.
Birincisi: Motivasyoncu versiyonum
“Devam et! Sen yaparsın!”
İkincisi: Realist versiyonum
“Yaparsın ama neden yapıyorsun?”
Üçüncüsü: Dram kralı versiyonum
“Bu koşu benim hayatımın metaforu…”
Dördüncüsü: İzmirli rahat versiyonum
“Abi bir çay içsek daha mantıklı değil mi?”
Ve en son sahnede genelde hepsi kavga ediyor. Ben de sadece koşuyorum.
İç Ses Diyaloğu: Koşunun Gerçek Sahibi Kim?
– Devam et, iki tur daha atabilirsin.
– Ama ben zaten zayıfım, niye bu işkence?
– Sağlık için.
– Sağlık iyi de bu kalp niye sanki benden ayrılacak gibi atıyor?
– Adaptasyon.
– Adaptasyon mu? Bu resmen panik.
Sonra bir bakıyorum, durmuşum. Çünkü iç sesim toplantı yapmış ama karar çıkmamış.
İzmir’de Koşmak: Rüzgârla Pazarlık
İzmir’de koşmanın ayrı bir psikolojisi var. Rüzgâr var mesela. Ama öyle hafif değil, karakterli rüzgâr. Bir geliyor, “Bugün koşmayacaksın” diyor resmen.
Zayıf insanlar için bu rüzgâr daha da stratejik bir düşman. Çünkü zaten vücut çok dirençli değil, bir de rüzgârla mücadele edince olay Survivor’a dönüyor.
Bir gün koşarken rüzgâr o kadar sertti ki kulaklığım kendi kendine playlist değiştirdi. Sanki o da pes etmişti.
Koşmanın Zayıf Beden Üzerindeki Garip Etkileri
Daha Fazlası İçin: Tutanak olmadan kasko hasarı karşılar mı ?
Şimdi bilimsel bir şey söylemeyeceğim çünkü o kısmı Google zaten dolduruyor. Ama gözlem olarak şunu söyleyebilirim:
Zayıf biri koştuğunda vücut şöyle davranıyor:
İlk 2 dakika: “Hadi yaparız”
3–7 dakika: “Biz bunu neden yapıyoruz?”
8 dakika sonrası: “Biz aslında yürüyebilir miydik?”
Ama işin ilginç yanı şu: Koşu bittikten sonra gelen o tuhaf huzur. Sanki hiçbir şey olmamış gibi ama her şey olmuş gibi.
Terli, nefes nefese ama hafif mutlu bir hâl. İnsan o an düşünüyor: “Belki de zayıf insanlar koşmalı mı sorusunun cevabı, bu histe saklı.”
Çevrenin Görünmeyen Baskısı
Bir de çevre faktörü var.
“Sen zaten zayıfsın, niye koşuyorsun?”
“Kas yapman lazım.”
“Koşsan ne olacak?”
Bu cümleler kulağa masum geliyor ama insanın motivasyonunu bir yorgan gibi üstüne çekiyor.
Bir arkadaşım var, her sabah koşuyor. Ona dedim ki:
“Sen niye koşuyorsun?”
Dedi ki:
“Çünkü koşmazsam düşünmeye başlıyorum.”
O an sustum. Çünkü çok tanıdık geldi.
Zayıf İnsanlar Koşmalı mı? Sorusunun Gizli Katmanları
Bu soru aslında sadece fiziksel bir mesele değil. Biraz da şu:
Kendini nasıl hissediyorsun?
Enerjin ne istiyor?
Koşmak sana iyi geliyor mu, yoksa sadece “yapılması gereken şeyler” listesinde mi?
Zayıf olmak, koşmaya engel değil. Ama koşunun amacı önemli. Eğer koşu bir ceza gibi hissediliyorsa, orada bir problem var.
Ama eğer koşu, zihnindeki kalabalığı biraz susturuyorsa… işte o zaman mesele değişiyor.
Koşarken Aklımdan Geçen En Saçma Şeyler
“Şu an biri beni drone ile çekiyor olabilir mi?”
“Koşu formum güzel mi yoksa salıncak gibi mi?”
“Neden herkes benden hızlı?”
“Ben aslında neden rekabet ediyorum ki?”
Ve en saçması:
“Koşu bittikten sonra ödül olarak ne yesem?”
Bir Günlük Koşucu Olarak Gerçekler
Şunu net söyleyebilirim: Koşmak, Instagram’daki gibi estetik bir şey değil.
Ter var, nefes var, bazen yanlışlıkla kendi ayağına takılma var.
Ama aynı zamanda garip bir özgürlük hissi de var. Sanki dünya biraz yavaşlıyor, sen kendi hızını buluyorsun.
Zayıf biriysen bu hız daha da anlam kazanıyor. Çünkü vücutla inatlaşmak yerine onunla anlaşmaya başlıyorsun.
Koşunun Sonu Yok, Sadece Molası Var
Bir süre sonra şunu fark ediyorsun: Koşu bir hedef değil.
“5 kilometre koşacağım” diyorsun, 3’te duruyorsun ama sorun olmuyor.
Çünkü mesele mesafe değil, o anki sen.
Zayıf insanlar koşmalı mı? sorusu da belki burada anlamını değiştiriyor. Belki soru şu olmalı:
“Koşmak bana ne hissettiriyor?”
Son Adımlar: Kendimle Barışma Denemesi
Koşunun sonlarına doğru genelde iç sesim susuyor. Bu nadir bir olay.
O an sadece ayakkabının yere değme sesi, nefes ve biraz rüzgâr kalıyor.
Ve o sessizlikte çok garip bir şey oluyor: Kendinle kavga etmiyorsun.
Belki de bütün mesele bu.
Zayıf olmak, güçlü olmak, hızlı koşmak ya da hiç koşmamak… Hepsi bir kenarda duruyor. Asıl önemli olan, o an kendinle nasıl bir ilişki kurduğun.
Ben hâlâ her koşuya çıkmadan önce biraz tereddüt ediyorum. Ama sonra aynı şey oluyor:
Ayakkabıyı bağlıyorum. Kapıdan çıkıyorum. Ve iç sesim yine başlıyor konuşmaya.
Ama bu sefer dinlemiyorum.